Robert Giesberts
Weblog
Welkom op mijn weblog
Ik werk bij Politiek Online. Als adviseur sta ik overheden en organisaties bij in het betrekken burgers en belangenbehartigers bij beleidsvorming en projecten. Het gebruiken van de social media op internet speelt hierin en belangrijke rol. Ik benut de kennis en ervaring die ik onder meer heb opgedaan in de lokale politiek van Utrecht als lid van de gemeenteraad en als wethouder.
-
Hulde aan KB
Posted on augustus 25th, 2010 No comments
Curieus dat gedoe rond het op internet toegankelijk maken van 60 jaar oude kranten. Koninklijke Bibliotheek heeft vandaag de enige juiste stap gezet: voor breed publiek toegang verschaffen. Is dan met de PVV (bijna) aan de macht, opeens vanalles als haatzaaien vogelvrij verklaard? Eerder koester ik de (ijdele, ik weet het) hoop dat studie van de kranten inzicht geeft in de risico’s van de bedorven atmosfeer die PVV creëert.
Ik vind de aarzelende tot afwijzing neigende opstelling van Justitie onverteerbaar. Daar spreekt angst uit en een gering vertrouwen in de rechtsstaat; die kan wel tegen een stootje, tegen groepjes die eventueel dit materiaal misbruiken. Vrije toegang tot zeer relevante en belangrijke informatie is in deze veel en veel belangrijker. Onlangs bepleitte Alexander Klöpping het transparant maken van alle overheidsinformatie om alle expertise in de samenleving de kans te geven tot betere inzichten en ideeën te komen. Een goed pleidooi, vind ik dat. Hetzelfde geldt voor ons verleden. KB is goed bezig: hulde! -
Linschoten
Posted on augustus 17th, 2010 No comments
In de periode dat mijn politieke bewustzijn tot volle wasdom kwam was ik erg uitgesproken over de Haagse protagonisten: Van Agt en Lubbers zien en horen vond ik al een kwelling. En met hen, vele anderen. In de loop der jaren ben ik daar milder in geworden, verstandiger, denk ik ook. Het gaat om de inhoud, de persoon is bijzaak. Over één voormalige hoofdrolspeler lukt het me maar niet mijn mening te verzachten, dat is Robin van Linschoten. Ik vond toendertijd de man absoluut onaardig en onverstandig, en dat vind ik nog steeds. Het wordt alleen maar erger. Capriolen in de sociale zekerheid, werden opgevolgd door bokkensprongen bij de DSB. En geen greintje van zelfreflectie getuige zijn opstelling van hem en zijn voormalige medebestuurders. Het was toch echt de schuld van anderen, hun viel niets te verwijten.
En vorige week zag ik Linschoten bij Knevel & Brink. Een programma die voordat er en woord is gezegd al voor en lichte verhoging van de irritatiegraad zorgt, maar goed. Zo heb je er meer op de Nederlandse televisie. Het wemelt ervan eigenlijk, maar dat voor een andere keer.
Linschoten zat er vol eigendunk en zonder een extra oogknipper te beweren dat Wilders slechts en groot spel had gespeeld: nu de macht binnen bereik was zou hij weer zijn tamme oude ‘ik’ worden, het hondje dat kwispelt als het ‘braaf, braaf’ hoort van zijn companen bij CDA en VVD. Sterker, ziener Linschoten achtte de kans niet klein dat Wilders weer de VVD zou omarmen. Iets wat hij blijkbaar graag zag gebeuren…
En met dit soort roze mistflarden praat Linschoten recht wat krom is. Ik heb het nooit zo op verdachtmakingen op ‘baantjesjagerij’ maar het is dit, wat hem tot dit soort opvattingen brengt of hij is echt, echt héél dom. -
Cijferdemocratie
Posted on mei 24th, 2010 No comments
Nederlands nieuwste exportartikel is de CPB-doorrekening van politieke programma’s. Goed? Nee, ik snap niet waarom die CPB-doorrekening zo opgehemeld wordt. Of eigenlijk snap ik het wel maar verwerp ik de motieven. De Nederlandse (landelijke) politiek is doordrenkt van cijfers. De monitors en vergelijkingen (benchmarks) komen in stapels naar buiten. Cijfers lijken eng, maar met de juiste interpretatie zijn ze veilig. Als jij mij met cijfer A aanvalt, attaqueer ik jou met cijfer B. En wij, kiezers, schouwen met gretigheid toe; het is een spel maar het wordt zo serieus gebracht dat het bijna realiteit lijkt. Zijn de cijfers van de CPB over de verkiezingsprogramma’s realiteit? Welnee. Het is een rookgordijn tot de realiteit, namelijk: wat wil elke politieke partij nu precies met de onderwijssector, de zorg, het milieu. Investeringen zeggen niets, bezuinigingen net zo. Het gaat om het verhaal, over de te leveren kwaliteit en de beroepsgroep, de professionaliteit en de praktijk.
Die traditionele dans rond de CPB-totempaal ontslaat politieke partijen zich te bekwamen hun verhaal te vertellen. Het maakt onze democratie schraler en ontneemt de kiezer juist het zicht op verschillen.
Dat zou dan in de verkiezingsdebatten anders moeten. Het premierdebat gisteravond was in ieder geval niet het goede voorbeeld. Cijfers in de gedaante van bezuiniging of investering waren dominant met als frappant moment de stilte (men klapte niet en joelde niet…) toen Cohen en cijfer niet kon reproduceren.
De cijferdemocratie veranderen in een verhaaldemocratie, ik denk dat er nog een lange weg is te gaan. -
Bloggen en twitteren
Posted on april 11th, 2010 No comments
Er zijn bloggers die geen dag voorbij laten gaan zonder hun weblog bij te werken. En je hebt er die al tevreden zijn met een nieuwe tekst eens in de maand. Ik ben ooit begonnen met een weekritme maar zit nu in de maand-cadans. Of je vindt wat je doet en denkt heel erg speciaal en bijzonder en wil er graag over schrijven of je schat je eigen rol wat anders in. Toen ik wethouder was nam ik als vanzelf aan dat een weblog de interesse van buitenstaanders zou hebben. Zo veel wethouders zijn er nou ook weer niet, toch? Het was mijn kleine podium waar ik vaak heen trok om iets te schrijven over wat er over mij was gezegd en geschreven…maar dat niet deed. Ik vond dat ik dan te zuur zou overkomen of een welles-niets ontketende. Die zijn zelden vruchtbaar. Dus schreef ik vaak wat over iets kleins. Nu denk ik er anders over. Zoals ik terugkijkend vele lessen heb geleerd over wethouder zijn. Met een weblog kan je jezelf laten zien. Een kans die journalisten of raadsvergaderingen je niet altijd bieden. Je hoeft niet je diepste gevoelens en gedachten in het licht te zetten maar meer beschouwing die authentiek is, is helemaal niet verkeerd. Het geeft je meer kleur en werkt verhelderend. Ik denk dat het een niche is: cursus effectief webloggen als bestuurder. Geïnteresseerden kunnen zich melden…
Twitter is de vederlichte, meer vluchtige vorm van bloggen. De drempel is er lager om naast zakelijke opvattingen ook persoonlijke visies te uiten. Nadeel is dat een wenselijke onderbouwing pijnlijk ontbreekt of de boodschap in zulke grote stappen wordt gebracht dat de essentie mij ontgaat. Twitter is voor mij geheel nieuw en ik zoek nog naar de ruimte die ik, Robert_G030, hierop wil innemen. Moet ik melden dat ik naar de film ga? Ik, die altijd zo vooraan wil staan waar het gaat om te wijzen op aantasting van privacy? Of moet ik het alleen zakelijk houden, maar is dat wel leuk of boeiend genoeg? Twitter schijnt wel het maken van contact met wildvreemden te vergemakkelijken. Dat is anders dan bij de good old weblog. Is dus een pre. Ik heb dan ook nog een vraag over maatvoering: hoeveel tweets kan je normaal gesproken dagelijks consumeren? Ofwel: wie ga ik allemaal volgen? Ook hier lijkt mij een niche op te doemen: cursus effectief twitteren…. -
Thorbeckes kasteel
Posted on maart 11th, 2010 1 comment
De naschok van de gemeenteraadsverkiezingen is niet de PVV-winst, de verlieswinst van PvdA, maar de lage opkomst. Over alles kan in Nederland gepolderd worden, zo wijzen de voorbije decennia uit, maar het huis van Thorbecke is redelijk onaantastbaar. Huis is allang niet meer de juiste benaming, fort of kasteel is meer to the point. Dit kasteel heeft al vele stormlopen weten te weerstaan en het ziet er naar uit dat komende pogingen ook falen. Voormalig minister Ter Horst vond al die suggesties om onze staatsinrichting moderner te maken maar rare fratsen. Het CDA vindt ideeën in die richting te mal voor woorden. Ook de VVD zal zich hier niet als hemelbestormer in manifesteren, zij rekenen Thorbecke graag tot hun voorgangers.
Het verschijnsel van enerzijds steeds meer burgers die hun stemrecht niet gebruiken, en anderzijds burgers die net zo makkelijk SP als PVV stemmen, moet iedere democraat zorgen baren. In het verleden werd de schuld bij politieke partijen gelegd; zij waren niet geprofileerd genoeg, er viel niets te kiezen. Ik vind die stelling onhoudbaar omdat inmiddels alle smaken bij voorbije verkiezingen zijn geserveerd zonder dat dit tot meer eters heeft geleid. De oorzaak gaat dieper. Het is ondoenlijk om dat hier gehel te duiden, als ik dat zou klaarspelen, maar hoe dan ook is er volgens mij een tekort aan interesse, aan informatie, aan toegang tot de politiek. Daar moet wat in veranderen en snel ook. Inmiddels zijn meer poorten in het kasteel van Thorbecke niet genoeg meer. Het is complex en komt te laat. Interesse kweken kan door mensen een rol te geven. Bijvoorbeeld bij afwegingen waar politici voor staan. Vanuit het idee dat de gekozene er zit om groepen te vertegenwoordigen en regelmatig wil weten wat de groepen bezig houdt. Het is echter te smal zo een proces allen in de straat van de politiek sec te persen. Zij zitten daarvoor te vaak aan het einde van een heel planproces. Overheden zullen hun werkwijze moeten aanpassen om de politiek opener te maken en zo het fundament waarop zij rust, namelijk het vertrouwen van burgers, te versterken.
Het lijkt een tegenstelling dat juist in een tijd dat via internet informatie en toegang zo alom is, op deze facetten en inspanning nodig is. Dat komt omdat informatie vaak in één richting wordt gegeven, en toegang maar half wordt gegeven of met onduidelijke bewegwijzering. Politiek leeft, zo tonen ook de talrijke internetfora en twitters. Maar het gaat nog vooral over personen en gebeurtenissen. Het zou meer over inhoud moeten gaan; de kracht en zwakte van professioneel jongerenwerk, de plus en minpunten van verdichting in een stadscentrum, het belang van investeren in onderwijs en in defensiematerieel om VN-vredesmissies uit te voeren.
Participatie, belanghebbenden betrekken bij besluitvorming, beleidsprogramma’s en projecten, werkt sneller dan verbouwingen in Thorbeckes kasteel. Die stormlopen op het kasteel moeten doorgaan, maar tegelijk is het urgent veel meer de aandacht op de kracht van participatie te richten. En daarin juist ook de voordelen die social media op internet biedt voor te gebruiken. De komende jaren ga ik me hier mee bezig houden als adviseur bij Politiek Online. Leuk, spannend en hard nodig. -
Overpeinzingen
Posted on maart 4th, 2010 2 comments
De veronderstelling dat GroenLinks in Utrecht de eeuwige tweede is kan eindelijk bij het afval; met ruim 20% van de stemmen is de partij als grootste uit de stembusstrijd gekomen. Het is wel bij een opkomst van 52%, lager dan ooit in een regulier raadsverkiezing. Bijna 1 op de 2 Utrechters vond het niet nodig te stemmen. Dat is een zorgwekkend feit. Voor Utrecht betekent de uitkomst dat er op de as GroenLinks - D66 met een derde partij een stabiele coalitie is te maken. Mits men komt tot enkele heldere doelen en niet het hele kleurenspectrum van onderwerpen vooraf wil vastleggen. De forcing die GroenLinks heeft gepoogd te maken op het terrein van luchtkwaliteit, en waar ze in stuk liep door gewijzigde opstelling van PvdA en CDA, moet nu alsnog doorgevoerd worden. Zeker na de collegebreuk op dit onderwerp is dat een niet weg te frommelen helder doel voor de partij.
Al wint GroenLinks virtueel zetels in de Tweede Kamer, en procentueel lokaal, in de meeste gemeenten verliest de partij een zetel of behoudt het huidige aantal. Het geeft de Utrechtse uitslag extra reliëf. En die in Nijmegen, Rotterdam en Amsterdam trouwens ook. Het beeld dat GroenLinks een grote stedenpartij is, is wederom bevestigd. Het CDA, als contramal, verliest steeds meer voet aan de grond, nu bijvoorbeeld door twee zetels verlies in Den Haag, zetelverlies in Almere en geen winst in de andere grote steden.
Met negen partijen in de Utrechtse raad verandert er niet veel aan de bestuurbaarheid. Er zijn veel gemeenten die reiken tot negen partijen. De gemeenten die hier over heen schieten krijgen het, zeker als het totaal aantal zetels beperkt is, zwaar. Apeldoorn telt nu 11 partijen, twee meer dan de afgelopen jaren. Dat zijn per agendapunt 11 mondelinge bijdragen, 11 maal X interrupties, en 11 maal X wijzigingsvoorstellen. Sint Michielsgestel krijgt het nog zwaarder met 12 partijen over in totaal 21 zetels. Het is wat de bevolking wil, kun je zeggen. Maar er is een eind aan de rek die het bij elkaar zetten van particuliere belangen (elke partij heeft een eigen klank) ter behartiging van het algemene belang heeft. En het vergroot ook niet de duidelijkheid voor burgers om te volgen wat er met hun stem uiteindelijk is gedaan. Voor mij is een hogere kiesdrempel geen taboe. En dat vind ik niet in de nu zalige wetenschap dat GroenLinks in Utrecht daar voorlopig geen last van heeft. -
Kies
Posted on februari 18th, 2010 1 comment
Vandaag me toch gewaagd aan de digitale stemhelpers: stemwijzer en kieskompas. De Stemwijzer bevool mij op grond van mijn antwoorden aan GroenLinks te stemmen. De Kieskompas haperde en hakkelde en nadat mijn ongeduld te veel beproefd was heb ik deze zonder stemadvies afgesloten. Jammer, te druk met mensen die graag geadviseerd worden of gewoon een wrakke provider? Het is wel VU, hé. Homebase van Jan-Peter en Wouter. Toch wat van slag door de situatie waarin de godenzonen nu in terecht zijn gekomen.
Waar ik bij Stemwijzer ook op stuitte was Stemmentracker. Enkele stemmingen in de Tweede Kamer over seizoen 2008/2009 worden je voorgelegd met de vraag: wat zou ú hebben gestemd? En verdorie: bleek ik het meest op de lijn met Partij voor de Dieren te zitten. En ik heb zo helemaal niets met one issue partijen. Dit vroeg dus nader onderzoek. Waar is het in 2009 misgegaan tussen mij en de TK-fractie van GroenLinks? Ik wilde wel een verbod op die irritante spotjes voor geld lenen, de GroenLinks-fractie had er een wetstechnisch en juridisch bezwaar tegen. Ook reclame schijnt te vallen onder vrijheid van meningsuiting (?). Ook ging het mis bij het accepteren van aanloopproblemen voor snelle invoering van het Electronisch PatiëntenDossier (EPD). Ik hou niet van het EPD (en heb dat toen me dat, heel vriendelijk, door Klink gevraagd werd ook laten weten). De fractie dacht er blijkbaar anders over en zei: hup met die geit…. En dan was er verder nog een verschil van inzicht over een vervolgrapport over islamitische scholen, de overname van Essent en een eenmalig niet aanpassen van de kinderbijslag. Nou ja, zo constateer ik opgelucht, het zijn niet de splijtende issues. Mijn vertrouwen in de Kamerfractie is ongeschonden. Ik ben helemaal klaar, voor welke verkiezing dan ook. -
3 maart
Posted on februari 8th, 2010 No comments
Veelzeggend was het: berichten over licht in de Uruzgantunnel onder de vlag ‘gemeenteraadsverkiezingen’. Het gebeurde gisteravond, ik aanschouwde het op het NOS-journaal. En niets, niets in de berichtgeving raakte, aaide, het in beeld vermelde onderwerp: raadsverkiezingen. Het goede komt van ver, luidt de zegswijze, en hopelijk laat het niet lang meer op zich wachten. Want dat Hamer foetert op een CDA-minister en Van Geel van de weeromstuit een PvdA-burgemeester bekritiseert….helpt dat de keuze voor 3 maart?
Het is tot nu toe mat, die campagne. De landelijke media is toch vooral geïnteresseerd in frivoliteiten: gekke twitters, leipe youtubefilmpjes, excentrieke kandidaten en partijtjes. Je kunt er ook positief over zijn: het is in ieder geval aandacht. Maar na alle berichtgeving in de afgelopen jaren in de serieuze journalistiek over Vogelaarwijken, sociale opvangvoorzieningen, stuurloos geraakte gemeenten, dorpverscheurende bouwplannen en zo voort, is het toch prachtig als diezelfde media op die kompas terugvaart en dat in het licht plaatst van de komende verkiezingen. Ik heb het nog niet gezien.
Op 3 maart, laat op de avond, of diep in de nacht dankzij het rode potlood, is er massieve mediaaandacht. En vervolgens regent het veronderstellingen, taxaties, interpretaties en opvattingen. Niet over lokale gevolgen, maar over Uruzgan, Davids en Bezuinigingen. -
Uitglijder
Posted on januari 28th, 2010 No comments
Eurlings had het vermoedelijk vooraf wel bedacht, maar niet doordacht. En in de verdediging afgelopen dinsdag kwam het argument ‘ANWB’ bij de les houden haaks te staan op het andere argument ‘draagvlak’. Waren er signalen dat de ANWB de boot van het rekeningrijden gaat verlaten? Niet dat het publiek of de Tweede Kamer wist. Dus wat houdt dat ‘bij de les houden’ dan in? Gold die opmerking het bestuur of de leden? Verwarrend. Terwijl het hele onderwerp vereist dat elke stap steeds zo open en helder mogelijk gezet wordt. Elk spoortje mist waarin vreemde interpretaties en ideeën kunnen ontstaan moet voorkomen worden. Het argument ‘draagvlak’ was een open deur, maar op deze wijze zeer onhandig gebracht. Had Eurlings dit gezegd: “U zult met mij beseffen dat we dit belangrijke kabinetsbesluit niet zonder draagvlak uit gaan voeren. Ik heb gezien dat de ANWB een goede, afgewogen enquête heeft over het onderwerp. Deze is door leden én, ik herhaal, én niet-leden in te vullen. Ik roep alle Nederlanders op die enquête in te vullen” was er mogelijk ook rumoer geweest (er is altijd rumoer), maar was zijn verdediging veel logischer en dus overtuigender. Niet doordacht, denk ik dan, als toeschouwer én (ik herhaal) én autorijder. Wel natuurlijk daags daarna die enquête ingevuld.
Goed, uitglijder, domdomdom, beeld hersteld dat minister dubbele agenda voert, klaar. Klaar?
Gisteren beluisterde ik op de radio een meninggever over de enquête die zei dat de opstellers ervan zelf erg voor de heffing zijn. So what, denk ik dan, want de vragenlijsten zelf bieden alle gangbare argumenten voor en tegen. Het bracht me wel weer terug bij dat raadselachtige ‘bij de les houden’ van de ANWB. Was het misschien zo dat Eurlings hier zijn teleurstelling over de slappe enquête had uitgesproken en wilde hij de wielenorganisatie prikkelen tot meer ferme standpunten, bij voorkeur afwijzend? Eurlings gaat voor zwart of wit, zo heb ik de minister leren kennen. Dus softe vragenlijsten wekken zijn irritatie.
Ik tast natuurlijk volledig in het duister van de ministeriële krochten. Echter mijn vermoedens kregen vandaag wel bevestiging met het bericht dat ANWB nu alsnog overweegt en referendum onder de leden te houden over het rekeningrijden. En dan kan er gewoon ja of nee gezegd worden. Ergo, stop maar met het invullen van die softe vragenlijst, weg met dat gezever van Van Woerkom (directeur ANWB) dat rekeningrijden zich niet leent voor een simpel ja/nee, wij zeggen Eurlings straks gewoon of we het willen of niet, was getekend: ANWB.
Ik ben nu al benieuwd naar de memoires van Eurlings. -
De stropdas van Obama
Posted on januari 7th, 2010 No comments
Het viel me laatst op: president Obama die persconferenties geeft of een verklaring aflegt zonder stropdas. Nu heb ik er nooit zo op gelet, maar ik kan me geen Bush of Clinton herinneren die bij deze gelegenheden ook hun stropdas achterwege lieten. Een president van de Verenigde Staten draagt een stropdas, punt. Obama breekt die dresscode of dressforecast. En waarom? Mij zegt het dat hij ontspannen is, niet verkrampt bezig is dé president te zijn. Relax, lijkt hij te willen zeggen. Opposanten zullen het uitleggen als teken van een laconiek karakter, van zwakheid. De vijand moet zien dat Amerika en zijn president 24 uur per dag, zeven dagen per week paraat is, combat ready. En dan draag je dus je volledige tenue.
Ik prijs Obama om zijn keuze. Want ik weet zeker dát het een bewuste keuze is. Niets is toeval op dat niveau. Het geeft wel lading aan het moment dat de stropdas weer om is. De rechtse druk om de muren rond de VS weer hoog op te trekken is sinds de mislukte aanslag op tweede kerstdag rap toegenomen. Obama beweegt mee en loopt het risico in dezelfde zuigkracht te geraken als waar Bush zich in heeft laten meevoeren: het idee nastreven dat je land veilig kan zijn tegen aanslagen. Veiligheid als het allerhoogste goed, een maakbaar overheidsproduct. Ik geloof daar niet in. Ik geloof niet in gezagsdragers als Opstelten en Ter Horst die als respectievelijk burgemeester en minister veiligheid beloofden en beloven als we maar onze privacy opgeven. Dat lijkt toch verdacht veel op de ouderling die om God te dienen wil weten wat er achter de voordeur omgaat.
Bij Obama heb ik nog de hoop dat zijn recente uitspraken en besluiten tactische manoeuvres zijn omdat hij ook, in alle ontspannenheid, weet dat hij zijn land nooit die veiligheid kan garanderen die de oppositie hem nu opdringt. Verbindt hij zich met stropdas toch aan die heilloze missie of blijft hij ongebonden, stropdasloos een reëler perspectief nastreven. De tijd zal het leren.
)