Lijfwacht

null
Zou je als lijfwacht mogen kiezen of je al dan niet Wilders wil beveiligen? De vraag kwam op bij het aanschouwen van het overwinningstafereel dat Geert en zijn maten vorige week vierden. Tijdens de overwinningsspeech was rechts een lijfwacht in beeld met onmiskenbaar een allochtone herkomst. Hij klapte niet mee, lachte niet, juichte niet. Hij was aan het werk: lijfwacht zijn. Hij keek de zaal in, maar zijn blik was niet die van opperste concentratie. Daar was ook geen reden voor. De commentator had tot vervelens toe herhaald dat iedereen voor binnenkomst gefouilleerd werd. Het publiek was kortom én verondersteld mateloos bewonderaar van Wilders én wapenvrij bevonden. De lijfwacht had nu ook nog tijd om mee te luisteren naar wat de blonde voorman van de PVV in zijn overwinningsspeech zei. Dat het een verzameling onzin was dacht hij wel, maar liet hij niet merken.
‘Strakke gezichten’ is vast één van de examenonderdelen om lijfwacht te mogen worden. Toen Geert echter melde dat nu het einde van Eurabia in zicht was, wendde de lijfwacht zich met een frons naar zijn speechende klant. Direct daarna was zijn gezicht weer in plooi. Was het toeval of werd het de lijfwacht inderdaad een moment te veel? Ik vond het een aangename voetnoot bij een gruwelijk verhaal op een hele lelijke verkiezingsavond.